۱۶ آذر نماد مبارزه و آزادی خواهی قشر تحصیل کرده جامعه هست.

اگر نخواهیم آزاد نیستیم.اگر نخواهیم آزادی را به ما نمیدهند ما بایدبه دنبال آزادی باشیم ما زنده ایم که آزاد باشیم پس هستیم تا تجربه کنیم تا آزاده زیستن را بیاموزیم.

به امید آزادی و آزاده زیستن همه ی مردم ایران.

میگذرد در کوچه ما دوره گرد

داد میزد کهنه قالی میخرم

دست دوم جنس عالی میخرم

گر ندارید کوه خالی میخرم

اشک در چشمان بابا حلقه زد

عاقبت آهی کشید بغضش شکست

اول ماه است و نان در خانه نیست

ای خدا!شکرت ولی این زندگی است؟

بوی نان تازه هوشش برده بود

اتفاقا مادرم هم روزه بود

خواهرم بی روسری بیرون دوید

گفت آقا کوزه خالی سفره خالی میخری؟؟؟

منبع:روزنامه اندیشه نو

به نظر من هر شهر یا استانی با فرهنگ بومی و غذاهای محلی خود قابل شناسایی است و خوشحالم از این که در کشوری زندگی می کنم با آداب و رسوم و اقوام مختلف که می توانیم با همه ی فرهنگ ها آشنا شویم.

اما مازندران و شهر بابل

امسال سومین سال برگزاری جشنواره غذاهای سنتی بود که به بهترین نحو ممکن برگزار شد.در این جشنواره انواع غذاها و لباس های سنتی و محلی بابل وجود داشت و نحوه ی پخت غذا در قدیم با ظرف های مخصوص آن دوران در جشنواره به نمایش گذاشته شد. در کل زمان مناسبی برای آشنایی مردم به خصوص جوانان بود که تا به حال حتی اسم این غذاها را هم نشنیده بودند.

در اینجا نام چند غذای محلی و سنتی بابل را می آورم:

ققناق.چنگل قلیه.ششناز.ملاقورمه.کماج.لوه نون.کنجی نون.وینگوم انار.نازخاتون.ماهی دزدینگه و....

سید محمد خاتمی و سید محمدرضا خاتمی اگر نگوییم محبوب ترین اما از محبوب ترین شخصیت های ایران امروز هستند.محوبیتی که می تواند آنها را به ریاست قوای انتخاباتی کشور برگرداند.

نوشته شده توسط کیوان مهرگان در روزنامه  اعتماد.

که روح بخش جهان است نام آزادی

به پیش اهل جهان محترم بود آن کس

که داشت از دل و جان احترام آزادی

هزار بار بود به ز صبح استبداد

برای دسته پا بسته شام آزادی

به روزگار قیامت به پا شود آن روز

کنند رنجبران چون قیام آزادی

اگر خدای به من فرصتی دهد یک روز

کشم ز مرتجعین انتقام آزادی

ز بند بندگی خواجه کی شود آزاد

چو فرخی نشوی گر غلام آزادی؟

                                                                                                   * فرخی یزدی*

برای کسی مینویسم که هیچ وقت نتونستم بهش این حرفها رو بگم برای کسی که زندگیم به اون وابسته هست.برای کسی که اگه نبود من هم بین شما دوستان نبودم.که اگه نبود معلوم نبود چی به سر من و خواهرو برادرم میومد.

آره اون مادرمه!که خیلی دوسش دارم.یک زن فداکار به تمام معنا با پشتکار و اراده قوی برای ساختن آینده فرزندانش.که در شرایط سخت ما رو از بدبختی در آورد.تا ما بتونیم از زنده بودنمون لذت ببریم.مادر من یک مادر به تمام معناست که فکر میکنم کمتر کسی همچین مادری داشته باشه.

فقط واسه سلامتیش دعا کنید که همیشه پایدار باشه.

راستی دلم میخواد حتما واسه این مطلبم نظر بذارید.

ولی باید بهتون بگم جنگل های بسیار بسیار زیبایی هستند که هیچ جای ایران نظیر ندارن.اما افسوس که ما ادم ها قدر این همه زیبایی رو نمی دونیم و اونو آلوده و زشت میکنیم.

ریختن زباله در مسیر جنگل ها و دره های سرسبز شمال تقریبا عادی شده و هر روز هم بدتر می شه و از همه بدتر اینکه کسی هم مسئولیتی برای پاکسازی بر عهده نمی گیره.

پس حالا که این طوره همه با هم تصمیم بگیریم که از طبیعت زیبای شمال مواظبت کنیم البته به قول فردوسی :همه جای ایران سرای من است. وباید این کار را در همه جای ایران تعمیم بدهیم.

به امید آن روز

خدایا کفر نمی گویم

پریشانم.چه می خواهی تو از جانم؟!                                                                  

مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی

خداوندا!

اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی

لباس فقر پوشی

غرورت را برای تکه نانی

به زیر پای نامردان بیاندازی و شب آهسته و خسته

تهی دست و زبان بسته به سوی خانه باز آیی

زمین و آسمانت را کفر می گویی.نمیگویی؟

خداوندا!

اگر در روز گرما خیز تابستان

تنت بر سایه ی دیوار بگشایی

لبت بر کاسه ی مسی قیر اندودی بگذاری وقدری آن طرف تر

عمارت های مرمرین بینی

واعصابت برای سکه ای این سو و آن سو در روان باشد

زمین و آسمانت را کفر می گویی.نمی گویی؟

خداوندا!

اگر روزی بشر گردی

ز حالم با خبر گردی

پشیمان می شوی از قصه ی خلقت از این بودن از این بدعت

خداوندا!

نمی دانی که انسان بودن وماندن در این دنیا چه دشوار است

چه زجری میکشد آن کس که انسان است و از احساس سرشار است

                                                      *دکتر علی شریعتی*

نمیدونم تا حالا با یک فرد بی سرپرست مواجه شدید یا نه؟!

من خیلی از این آدمها رو دیدم وباهاشون در ارتباط بودم.فکر می کنم این از شانی خوب منه که این آدمها رو از نزدیک میبینم.زندگیشونو درس خوندنشونو تلاششون برای ادامه ی بقا حتی بدون پدر و مادر.این قضیه آدم رو به خدا نزدیک تر میکنه.آدم رو به فکر وادار میکنه تا تفاوتها رو ببینیم تا از خدامون به خاطر داده و ندادش شکر کنیم.

خیلی از این بچه ها پدر و مادر دارن ولی ....ولی اونها رو دوست ندارن.رهاشون کردن تو جامعه ی پر زا خطر.این بچه هایی که میگم از ۶ساله هستند تا ۱۷ ساله.همه هم پسر.

تو همین شبهای ماه رمضون واسشون افطاری گرفتن.من هم بودم.شب خوبی بود.به همشون خوش گذشت.اما....اما من هیشه یک غم رو توچشماشون میبینم.که اون هم به خاطر نداشتنه پدر و مادر مسئوله.

چندتا از ماها می تونیم در آینده پدر و مادری مسئول و دوستار فرزندمان باشیم؟!چندتا از ماها می تونیم رهاشون نکنیم؟!بیایید به هم دیگه قول بدیم تا در آینده پدر و مادرهای خوبی برای فرزندانمان باشیم.

راستی دعا برای سلامتی حمایت کننده هاشون یادتون نره.

من به چشم های بیقرار تو قول می دهم:

ریشه های ما به آب

گل نرگسم در خاک

شاخه ها ی ما به آفتاب می رسد....

ما دوباره سبز می شویم.

                                                                                      "قیصر امین پور"